„Buntownik nie bez powodu”, Franklin Graham, Wydawnictwo
CLC, Katowice, 2014 r.
Bardzo cieszę się, że
przeczytałam tę książkę dopiero po wizycie Franklina Grahama w Polsce i po jego
kaznodziejskiej usłudze podczas polskiej edycji Festiwalu Nadziei (na Pepsi Arena,
14 - 15 czerwca 2014 r.). Poza wiedzą, że jest synem Billego Grahama, że
zawiaduje organizacją „Samaritan’s Purse” oraz, że od pewnego czasu kontynuuje
ewangelizacyjne dzieło swojego ojca, stojąc na czele „Billy Graham Evangelistic
Association” - o jego życia nie wiedziałam nic. Był dla mnie jak taka „tabula
rasa” (czysta tablica). Jego usługę i jego osobę odebrałam jednak bardzo
pozytywnie. Zobaczyłam człowieka skromnego, ciepłego, sympatycznego,
używającego prostego przekazu Ewangelii, które poruszało serca do głębi. Świadczyły
o tym tłumy ludzi, podejmujących decyzję zawierzenia swojego życia Bogu lub rededykowaniu
Mu tego życia na nowo.
Dopiero po przeczytaniu jego
autobiografii, która jest „pasjonującą
opowieścią o dorastaniu w cieniu ojca, światowej sławy ewangelisty i autorytetu
duchowego, ukazującą drogę do własnej tożsamości od młodzieńczego buntu po
chrześcijańskie zaangażowanie” (wyd.), odkryłam jakim jest człowiekiem.
Bardzo podobało mi się, jak
humorystycznie ujął swój trudny start: „Gdybym
zrozumiał wszystkie życzenia, jakie ludzie przysyłali do mnie w dniu narodzin,
wróciłbym dokładnie tam, skąd przyszedłem i dałbym sobie spokój! Myślisz, że
żartuję, prawda? No dobrze, żartuję. Ale czy podobałoby ci się to, ze
rozpoczynasz pobyt na tej planecie z poniższą perspektywą? ‘Witamy Cię na tym
grzesznym świecie i zachęcamy do pójścia śladami Twojego Tatusia’… (…) Ani
jeden telegram czy kartka nie przewidywały, że mógłbym dorosnąć i cieszyć się
sukcesem zawodowym jako kowboj, pilot samolotów, lekarz czy mechanik
samochodowy. Nie, przeznaczono mnie na funkcję pastora - i to przez duże P.”
Dosyć obszerna autobiografia
(prawie 300 stron) prezentuje nam, jak nasz bohater starał się być prawie
każdym z powyższej wyliczanki. Z mniejszym lub większym powodzeniem. Każdym,
byle nie pastorem… .
Niejednokrotnie przekonałam się w
swoim życiu, a z treści książki wynika,
że Franklin Graham też, że Bóg, jeśli chodzi o układanie nam planów życiowych
ma swoiste poczucie humoru oraz niezmąconą - żadnymi naszymi krętymi ścieżkami i
niewłaściwymi wyborami - konsekwencję.
Jeśli w to nie wierzycie -
KONIECZNIE przeczytajcie tę książkę!!!
Dla mnie, poza wątkiem
synowsko-ojcowskim, który jak sugeruje sam autor i wydawca, jest w książce
kluczowy, niesamowite wrażenie zrobił wątek zaangażowania i działania Franklina
na rzecz organizacji „Samaritan’s Purse”. Jak trudne i niebezpieczne jest to
dzieło - szczególnie w krajach objętych konfliktami religijnymi i etnicznymi -
powinniśmy zrozumieć, śledząc informacje z krajów, w których miały/mają one
miejsce (np. Bejrut, Rwanda, Afganistan, Nigeria).
Jeśli ktoś był uważnym
słuchaczem, to mógł odnotować w dziennikach telewizyjnych informację, że pierwsze
osoby zakażone ebolą, które wróciły do Stanów na leczenie - lekarz i pielęgniarka
- to właśnie misjonarze „Samaritan’s
Purse”.
Nam, tu w Polsce, organizacja ta
kojarzy się jedynie z paczkami z akcji „Gwiazdkowa Niespodzianka”. A tak
naprawdę, to zaledwie ‘czubek góry lodowej’ jej działalności.
I na koniec wątek osobisty.
Zawsze cieszą mnie takie wątki w czytanych książkach. Kilka się już zdarzyło
:-). Wynikały one albo z treści, albo ze znajomości autora.
Tym razem, Franklin bardzo hasłowo
wspomina dwie dobrze znane mi osoby. Nieżyjącego już majora W. Iana Thomasa,
założyciela sieci szkół biblijnych pod nazwą „Torchbearers Bible School”. W jednej
z takich szkół miałam przyjemność, razem z moim mężem, się uczyć. Było to w „Bodenseehof”
we Fridrichshafen - nad Jeziorem Bodeńskim, w Niemczech. Tam właśnie poznałam tego
żywotnego, starszego pana, w garniturze i nowych adidasach, który nas, studentów,
porywał swoją pasją dla Boga. A naszą obowiązkową lekturą była jego książka
„The saving life of Christ”.
Wspomniany został również syn
majora - Mark Thomas. Był on jednym z naszych stałych wykładowców. Niesamowicie
sympatyczny ‘Angol’ :-). Mieliśmy okazję kiedyś gościć w szkole, w której był
pryncypałem. W Capenwray Hall w Anglii. Nie często zdarzało mi się spać w zamku.
To był ten pierwszy raz :-).
W nawiązaniu do obu panów
Thomasów, Franklin wspomina wczesne lata
siedemdziesiąte - w Stanach. Ja - późne osiemdziesiąte - tu w Europie. Jednak w
naszych wspomnieniach jedna rzecz jest wspólna. Ujmę ją słowami Franklina: Kurs był wielkim wyzwaniem - nadal nie byłem
„typem studenta” (wspomnę, że był tam ze swoją, dopiero co poślubioną
małżonką; ja studiowałam razem z mężem, który mógłby się podpisać pod słowami
Franklina :-), ale zdobywanie wiedzy na
temat Pisma Świętego było fantastycznym doświadczeniem. Oboje, jak suche gąbki,
chłonęliśmy Słowo Boże. (…) Kiedy opuściliśmy Estes Park, nie miałem mocnego
przekonania o tym, co Bóg chce, abym robił. Jednej rzeczy byłem pewien: nie
chciałem głosić kazań. (Mój mąż mówił: Nigdy nie będę pastorem!) Być może wynikało to z obawy, że będę
porównywany z ojcem. Miałem jednak silne pragnienie, by służyć Chrystusowi, ale
jak?
My też, z podobnymi pytaniami,
wracaliśmy z „Bodenseehof” do Polski… .
