Mija dokładnie dwa lata od mojego ostatniego wakacyjnego
wypoczynku. Było to w sierpniu 2014 r. Razem z mężem spędziliśmy kilka
cudownych dni na pięknym Roztoczu.
Potem nastąpił okres, w którym stałe obowiązki nie pozwoliły
mi na jakościowy (nawet jedno czy kilku dniowy) odpoczynek. Pięć dni w tygodniu
zajmowałam się ukochanym wnusiem, a czasem dodatkowo ukochaną wnusią. Weekend
spędzałam pracowicie w naszej fundacji. Kiedy przytrafiał mi się jakiś
sporadyczny odpoczynek u mamy czy u siostry, to nie rekompensował on zmęczenia
wielogodzinną podróżą w obie strony. (Wyjazd do mamy zajmował 10 godzin nocnych
w jedną stronę.)
Miniony lipiec przeleciał mi szybko i równie intensywnie.
Pierwszy tydzień z wnusiem, kolejne 10 pracowitych dni w fundacji i następne 10
dni w Jeleniej Górze. Moim zadaniem było całościowe wysprzątanie domu w celu
przygotowania go na sprzedaż. Wróciłam do domu bardzo zmęczona, a tu – jak to
po podróży – mnóstwo prania, prasowania i zaległe obowiązki.
W miniony piątek, nie zważając na upał, zabrałam się za
sprzątanie mieszkania. Bo jakże to? Wszędzie robię porządki, a u mnie gruba
warstwa kurzu na meblach i kłębki kurzu fruwające po podłodze. Pracowałam
intensywnie, aby zdążyć ze wszystkim, ponieważ około 15-tej odbierałam wnusia z
przedszkola. (To jego pierwsze dni w przedszkolu – takie przygotowawcze.) O
18-tej tradycyjnie jechałam do Arki. Wyjątkowo nie samochodem, ponieważ mąż od
rana zajmował się gościem. Jechałam zmęczona autobusem i metrem, zakładając
sobie, że już tego wieczoru na pewno za żadną pracę się nie wezmę. Miałam,
natomiast, ambitne plany na następny dzień – uporządkować magazynek ze sprzętem
sportowym.
Wieczorem wezmę
prysznic i wreszcie sobie coś poczytam – tak postanowiłam. A tu nagle… po
prysznicu moje ciało przeszył nagły, niesamowicie silny ból. Umiejscowiony był
w okolicach lewej strony klatki piersiowej: serce i mostek, promieniował aż do
łokcia lewej ręki. Ból, pieczenie, mrowienie – nigdy wcześniej takich objawów
nie znałam. Dochodziła godzina 23. Ból nie ustępował. Nie wzywałam Pawła, mając
nadzieję, że ulga wreszcie nastąpi. Około północy nie było żadnej poprawy. Nie
pomogło leżenie, zmiana pozycji na wznak czy na boki, ani pozycja siedząca.
Chciało mi się spać, ale bałam się zasnąć, myśląc, że się nie obudzę. Nie
miałam tego jeszcze w planie...
Przecież za kilka dni jadę z wnuczką do Wrocławia na urodziny jej prababci!
Kiedy o północy pojawił się Paweł, powiedziałam mu, co się
dzieje. Próbowaliśmy sprawę zagadać wydarzeniami minionego dnia. Ból nie
ustępował. O godz. 0.30 postanowiliśmy szukać pomocy.
Znając warunki panujące na ostrych szpitalnych dyżurach,
postanowiliśmy skorzystać z doraźnej pomocy w jednej z praskich przychodni. Świadczy
ona pomoc nocną i świąteczną. To był
strzał w dziesiątkę – pomyślałam sobie – jestem jedyną pacjentką. Niestety, personelu przychodni moje
pojawienie się nie zachwyciło. Pani rejestratorka, która okazała się również
być pielęgniarką, nie była zbyt uprzejma i kontaktowa. Podczas wstukiwania
moich danych, wzdychaniem i sapaniem coś chciała mi zakomunikować. Po
rejestracji kazała mi przejść pod gabinet numer 1. Wydał mi się głuchy i pusty,
upewniłam się więc, czy dobrze zrozumiałam. Potwierdzono mi, że tak i że chyba
słyszę, że pani doktor jest w toalecie… (No comments!) Po chwili przed moją
twarzą przeszedł jakiś ‘babochłop’ (przepraszam za to dosadne określenie) i zniknął w gabinecie numer 2. Siedziałam
zdezorientowana. Babochłop wrócił i wszedł do „jedynki”. Rzucając przez ramię
„Proszę…”.
Pani doktor, nie podnosząc na mnie wzroku, zapisywała na
luźnej kartce moją relację. Potem zapytała mnie o występujące u mnie choroby.
Wymieniałam niedoczynność tarczycy, nadciśnienie, podwyższony cholesterol.
Pytania o leki nie było. To dobrze, bo z emocji zapomniałam nazwy leku na
nadciśnienie. O leki nie, o dawki nie i o to, kiedy ostatnio były brane –
takich pytań nie było. Przystąpiłyśmy do pomiaru ciśnienia. Pomimo tego, że
przed samym wystąpieniem bólu wzięłam swoją dzienną dawkę leku na nadciśnienie,
było ono wyjątkowo wysokie – 156/106. To
nie jest u mnie normalne – odpowiedziałam na pytanie lekarki. Pani doktor
pouciskała jeszcze moją łopatkę i mostek, a następnie zleciła pielęgniarce
zrobienie EKG. Niezbyt uprzejmym tonem...
– jak to zauważył mój mąż, czekający w poczekalni.
Rejestratorko-pielęgniarka z niesympatycznym wyrazem twarzy
i jak to zwykł określać mój syn „nienajładniej urodzona” zjawiła się w
gabinecie. Próbowałam ją zapytać, czy ze względu na moje „walory”, wygodniej
jej będzie zrobić EKG, kiedy zostawię czy zdejmę biustonosz. Warkliwa odpowiedź
uświadomiła mi, że palnęłam straszną głupotę. Posłusznie i milcząco ułożyłam
się na leżance. Pielęgniarka zrobiła swoje i bez słowa wyszła.
W gabinecie ponownie pojawiła się pani doktor. EKG nie
wykazało niedokrwienia mięśnia sercowego i żadnych innych nieprawidłowości. Ból
jednak pozostawał niezmienny. Pani doktor z nosem w notatkach zadała mi kolejne
pytania – o uczulenie na leki i o zgodę na przyjęcie zastrzyku. Uzyskawszy
odpowiedzi zadowalające, wypisała na karteczce nazwy leków. Pielęgniarka je pani poda – powiedziała
wstając zza biurka.
Czy mogę wiedzieć, co
dostanę? – zapytałam ze zwykłej ciekawości. Captopril
na zbicie ciśnienia i… powiem szczerze – Hydroxizinum… Za panią doktor
zamknęły się drzwi. Zbaraniałam, przyjechałam po pomoc lekarską z bólem serca,
który trwa niezmiennie od prawie trzech godzin, a potraktowano mnie jak histeryczkę.
Środek na uspokojenie? Na pewno się przyda. Nie wątpię, ale po co ten komentarz?
Naburmuszona pielęgniarka znowu pojawiła się w drzwiach.
Tyle roboty przy tej pacjentce. Zawraca głowę w środku nocy. Tyle wyczytałam z
mowy jej ciała. Dostałam tabletki. Szykuje
się – rzuciła mi przez ramię, przygotowując fiolkę do iniekcji. Czy to będzie zastrzyk dożylny czy
domięśniowy? – spytałam, wciąż nie wiedząc, co mam jeszcze dostać (poza
wyżej wspomnianymi). My tu dożylnych nie
robimy – usłyszałam ‘uprzejmą’ odpowiedź. Mam się położyć czy na stojąco? – pytałam już coraz bardziej
nieśmiało. Bałam się kolejnej reprymendy. Jak
pani chce…
Wolałam na stojąco. Bolało. Coś ciepłego pociekło mi po
pośladku. Muszę pani przykleić plaster
– poinformowała mnie pielęgniarka.
Czyżby błąd w sztuce? Wychodząc dopytałam, co mi zaaplikowano. Ketonal – padła krótka, szorstka
odpowiedź.
Wychodząc z przychodni rzuciliśmy w stronę pani
rejestratorki kurtuazyjne ‘dziękujemy’ i ‘do widzenia’. Nie dosłyszeliśmy
odpowiedzi.
W całej tej sytuacji po głowie chodziła mi jedna myśl – a co
by było, gdybym tak zacytowała tekst Danuty Szaflarskiej z filmu „Pora
umierać”? https://www.youtube.com/watch?v=mkcc6uoS19U
Nie warto. Szkoda fatygi… Pozostaje jedynie niesmak – ja też z wykształcenia
jestem pielęgniarką. Kilka lat spędzonych na wykonywaniu tego zawodu wspominam
z rozrzewnieniem i tęsknotą. Ma nadzieję, że, gdybym nadal pracowała jako
pielęgniarka, robiłabym to z taką samą pasją i oddaniem. Mam też pewność, że nigdy
nie potraktowałabym nikogo, tak jak mnie potraktowano.
***
Do naszych łóżek dotarliśmy około 2-ej w nocy. Ból bardzo
powoli ustępował. Środek nasenny zadziałał szybko. Zasnęłam zanim ból
całkowicie ustąpił. Kolejne dwa dni spędziłam w pełnym spowolnieniu. Dużo
leżałam i często drzemałam. Piątkowy stan już się nie powtórzył…
I dodam to, co najważniejsze – w tym doświadczeniu nie
zapomnieliśmy o modlitwie. Dziękuję Bogu, że moje życie jest w Jego rękach, a
nie w rękach lekarzy – tych niesympatycznych szczególnie.
