Ojcowskie serce Boga

„...przecież to Ja sam uczyłem Efraima chodzić. Brałem ich na swoje ramiona, lecz oni nie wiedzieli, że to ja ich leczyłem. Przyciągałem ich więzami ludzkimi, powrozami miłości, i byłem dla nich jak ten, który podnosi niemowlę do swojego policzka, i nachylałem się do nich, aby ich nakarmić.”  Ks. Ozeasza 11:3-4

„Czy kobieta może zapomnieć o swoim niemowlęciu i nie zlitować się nad dziecięciem swojego łona? A choćby nawet one zapomniały, jednak Ja ciebie nie zapomnę.”  Ks. Izajasza 49:15

„Choćby ojciec i matka mnie opuścili, Pan jednak mnie przygarnie.”  Psalm 27:10

„Ojcem sierot … jest Bóg w swym świętym przybytku.”  Psalm 68:6

„ … zginam kolana moje przed Ojcem, od którego wszelkie ojcostwo na niebie i na ziemi bierze swoje imię.”  Efezjan 3:14,15

Dobry film widziałam

„Układ zamknięty”

Oparta na faktach historia opowiada o trzech przedsiębiorcach, którzy wskutek zmowy zostali oskarżeni o działalność w grupie przestępczej.

gatunek:             Thriller

produkcja:          Polska

reżyseria:            Ryszard Bugajski

scenariusz:         Mirosław Piepka i Michał S. Pruski

Premiera filmu odbyła się  5 kwietnia 2013, ja obejrzałam go w miniony poniedziałek. Na specjalnie zorganizowanym przez spółkę ARCHE (współproducenta filmu) pokazie.  Po projekcji filmu odbyło się spotkanie, w którym udział wzięli: Ryszard Bugajski – reżyser, Mirosław Piepka – scenarzysta, Olga Bieniek – producent, Maria Mamona i Kazimierz Kaczor – aktorzy oraz inne osoby, ściśle związane z tą produkcją.

Pomysł na film zrodził się, kiedy scenarzyści Mirosław Piepka i Michał Pruski trafili na historię dwóch krakowskich biznesmenów, których zostali zniszczeni przez Prokuraturę i Urząd Skarbowy. Ich nazwiska są dobrze Polakom znane, to Paweł Rey i Lech Jeziorny. Film jednak nie opowiada li tylko losów tych dwóch biznesmenów. Podczas powstawania scenariusza okazało się, że historia Reya i Jeziornego jest historią jedną z wielu. Scenarzyści sami zapoznali się z dwudziestoma takimi przypadkami.

 „Układ zamknięty” to film, który ukazuje Prokuraturę i Urząd Skarbowy w złym świetle i pewnie z tego powodu instytucje państwowe nie chciały finansować jego powstania. Widać wyspecjalizowałem się w tematach, które nie podobają się decydentom. … Mnie nie interesuje kino jako czysta rozrywka, gdy chcę zrobić film to traktuję go jako komentarz do rzeczywistości.  – mówi w wywiadzie dla Newsweek (26.09-2.10.2011) Ryszard Bugajski.  

I dodaje:  Ale biznesmeni przyszli z odsieczą i sfinansowali mój „Układ zamknięty” . Sfinansowali go zapewne też dlatego, że wierzą iż film ten zwróci uwagę widza na nieprawidłowości i niesprawiedliwość, jakie wciąż mają miejsce w państwie prawa.  Jak powiedział o Reyu i Jeziornym Ryszard Bugajski : Za rządów Millera zaczęła się ich gehenna, za rządów Buzka i Kaczyńskiego trwała, a za Tuska niby się skończyła…

Oglądałam ten film z przejęciem i przerażeniem. Momentami z niedowierzaniem. Dramatyzm wydarzeń, wyglądający na przerysowany, tłumaczyłam potrzebami scenariusza. Potem, w rozmowie ze scenarzystą, usłyszałam, że przedstawione obrazy były złagodzone!  

Odebrałam też ten film bardzo osobiście. Nie śmiem się z nikim porównywać, mam jednak na koncie sytuację, w której - fałszywe mnie oskarżenie - groziło utratą mojego dobrego imienia, załamaniem się mojej zawodowej kariery, a nawet utratą prawa do wykonywania zawodu. Trzy długie miesiące, podczas których walczyłam o swoją rację i prawdę, były dla mnie koszmarem i ciemnością, w której nie byłam w stanie zobaczyć  odrobiny światła.  Z Bożą pomocą, w sposób, który mnie samą zaskoczył, ale chyba bardziej zaskoczył moich fałszywych oskarżycieli i gnębicieli (chyba tak mogę ich nazwać), sprawa została pomyślnie rozwiązana na moją korzyść. Może kiedyś opowiem szczegółowo tę historię.  

A film gorąco polecam.

Kącik dobrej książki

Janet i Geoff Benge, William Carey – Muszę jechać, Wydawnictwo Pojednane, Lublin 2010

William Carey był zwykłym człowiekiem z nadzwyczajną wiarą. Nic więc dziwnego, że jego motto życiowe wciąż inspiruje wielu. Swoją pasję dla misji wyraził słowami: Spodziewaj się wielkich rzeczy od Boga, podejmuj się wielkich rzeczy dla Boga.

Carey urodził się w 1761 roku, w ubogiej angielskiej rodzinie. We wczesnym dzieciństwie sam musiał zacząć zarabiać na życie. Pracował jako szewc. W wolnym czasie uprawiał ogródek, pasjami czytał książki i uczył się języków. Jakich? Łaciny, greki i hebrajskiego. Mając szesnaście lat, William, był jednym z najlepiej wykształconych ludzi w okolicy. Czy przewidywał, jak użyteczna będzie kiedyś jego wiedza? Nie wiemy. Wiemy natomiast, że dwudziestokilkuletni William Carey zdążył już być szewcem i nauczycielem. Zajmował się przy tym utrzymaniem własnej rodziny oraz owdowiałej siostry z dziećmi.

Kiedy został pastorem, do głosu zaczęło dochodzić głębokie pragnienie niesienia Ewangelii poganom. Czy możemy sobie wyobrazić, jak się poczuł, słysząc następujące słowa: Mamy tutaj przykład młodego człowieka, który nie wie nic o Bożym planie. Wszechmogący nie potrzebuje człowieka, by przemawiał zamiast Niego. On oświeci pogan własnym sposobem, gdy uzna to za słuszne. Nie jest naszym zadaniem wtrącanie się w ten proces. Był rok 1787.

Sześć lat później, na statku odpływającym w stronę Indii, William Carey napisał w dzienniku: Czwartek, trzynastego czerwca 1793, na pokładzie „Kron Princessa Maria”. Dzień radości dla mojej duszy…

Carey spędził w Indiach 41 lat. Zmarł w 1834 roku. Jako człowiek i misjonarz dokonał wielu „wielkich rzeczy” dla Boga. Doświadczył też wielu niepowodzeń, rozczarowań i cierpień. Jak czytamy w książce: Otoczony trudnościami, w obliczu śmierci własnych dzieci i choroby żony, nigdy nie stracił wiary. Przetrwał wszystko i zawsze dążył do przodu. Założył college cieszący się największym prestiżem w ówczesnych Indiach. Przetłumaczył Biblię na wiele języków Indii i Azji. Przyczynił się do założenia w całych Indiach licznych zborów i szkół. Sprzeciwiał się nieludzkim zwyczajom i nigdy nie zachwiał się w swoim powołaniu do głoszenia Ewangelii mieszkańcom Indii, gdziekolwiek się z nimi spotykał.

Naprawdę, warto poznać jego historię.

Janet i Geoff Benge, Rowland Bingham – Do wnętrza Afryki, Wydawnictwo Pojednane, Lublin 2011

Szesnastoletni Rowland musiał podjąć dramatyczną decyzję. Poszło o… tytoń. Ten młody, nawrócony człowiek, nie potrafił przekonać swojej matki, że jest rzeczą niewłaściwą sprzedawanie tytoniu. Wkrótce matka i syn znaleźli się w konfliktowej sytuacji bez wyjścia. Rowland modlił się w tej sprawie i szybko znalazł drastyczne rozwiązanie swojego problemu. Postanowił opuścić Anglię i rozpocząć samodzielne życie emigranta w Kanadzie.

Rowland, potrzebował znaleźć się bardzo daleko od swojego kraju, aby odkryć dla siebie powołanie misyjne. Mając jedynie dwadzieścia lat, zdecydował się na służbę w Afryce, zwanej cmentarzyskiem białego człowieka. Decyzja została podjęta, gdy miał w kieszeni tylko dziesięć dolarów. Wkrótce, ten młody człowiek, przekonał się, że dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych. W czerwcu 1893 roku znalazł się ponownie w Anglii, a kilka miesięcy później, z dwoma towarzyszami, oddalał się od jej brzegów, w kierunku Afryki.

Towarzysze podróży stworzyli własną misję, ponieważ żadna inna misja nie chciała ich przyjąć w swoje szeregi. I tak oto powstała Misja do Wnętrza Sudanu (Sudan Interior Mission – SIM). Niestety, sprawy potoczyły się dramatycznie. Rowland szybko stracił swoich dwóch towarzyszy. Jednak nie zrezygnował. Resztę swojego życia spędził w podróżach pomiędzy Afryką, Anglią i Kanadą. Dzięki zaradności jego i jego żony oraz wsparciu całej rzeszy przyjaciół Misja rozwijała się i coraz więcej chętnych misjonarzy kierowało swoje kroki do Afryki. Nawet działania wojenne nie powstrzymały tego pochodu. A działania misyjne SIM przestały ograniczać się już tylko do Sudanu.

Siedemdziesięcioletni Rowland  Bingham wracał myślami do pierwszych lat. Jak dawno temu to było, gdy jako dwudziestolatek wyruszył do Afryki z Walterem Gowansem i Thomasem Kentem! Mieli bardzo skromne wsparcie, ale przynaglało ich przekonanie, że miliony ludzi w Sudanie potrzebują usłyszeć Ewangelię. A teraz, gdy zbliżał się pięćdziesiąty rok działalności Misji do Wnętrza Sudanu, jak wiele zostało osiągnięte! Stacje misyjne SIM rozmieszczone były po całym afrykańskim interiorze. Służyło w nich aż trzystu sześćdziesięciu misjonarzy.

Jak to się dokonało? Odsyłam do książki.

Bóg posłużył się tym wiernym sługą, pełnym wizji i wiary, aby światło Ewangelii mogło dotrzeć do milionów ludzi, na obszarach uważanych kiedyś za niedostępne dla misjonarzy. Rowland Bingham zmarł w 1942 roku.

Janet i Geoff Benge, Gladys Aylward – Przygoda całego życia, Wydawnictwo Pojednane, Lublin 2010

Nigdy nie szło jej dobrze w żadnej szkole. Skończyła edukację w wieku czternastu lat i zaczęła pracować jako pokojówka. Według norm misyjnych była starszą kobietą. Gdyby kontynuowała naukę w szkole misyjnej, wyjeżdżając do Chin miałaby trzydzieści lat. W tym wieku prawdopodobnie trudno byłoby jej nauczyć się chińskiego. Prawdą było też, że nie miała żadnych przydatnych umiejętności. Nie była pielęgniarką ani nauczycielką. Była po prostu Gladys Aylward, córką Thomasa i Rosiny, listonosza i gospodyni domowej z Edmonton, skromnego przedmieścia Londynu.

Nie wiadomo dlaczego, pomimo nie dania jej szansy zostania misjonarką, Gladys wciąż żyła w przekonaniu, że Bóg chce, żeby zamieszkała i służyła w Chibach. A jeżeli On tego chce, na pewno pomoże jej znaleźć pieniądze na wyjazd. Postanowiła wyjechać do Chin bez zaplecza. Bez żadnej wspierającej ją misji. Położyła dłonie na jedynych pieniądzach, jakie jej pozostały (dwa i pół pensa) i pomodliła się: Oto moja Biblia, moje pieniądze i ja sama. Boże, znajdź jakiś sposób, żeby się mną posłużyć.

Piętnastego października 1930 roku, Gladys była gotowa do rozpoczęcia podróży swojego życia. Do kraju wróciła dopiero po siedemnastu latach. Wróciła z powodu słabego stanu zdrowia i zagrożenia życia ze strony komunistycznego reżimu. Przyjechała ubrana w długą chińską suknię, z siwymi włosami upiętymi w kok. Jej rodzice czekali na nią na peronie. Kiedy szła później z matką, trzymając ją za rękę, można by było pomyśleć, że są siostrami, z których starszą i wątlejszą jest Gladys…

Czego dokonała i co przeżyła w Chinach? O tym koniecznie trzeba przeczytać. Wspomnę jedynie, że tym, czego się nie spodziewała po powrocie do Anglii, była otaczająca ją sława. Przybywali dziennikarze londyńskich gazet, by robić z nią wywiady. Rozgłośnia BBC włączyła ją do serii audycji o bohaterach wojennych. To doprowadziło do produkcji słuchowiska. A potem powstała książka o jej życiu. Na jej podstawie nakręcono w Hollywood film, w którym grała Ingrid Bergman.

Gladys Aylward wykorzystywała swoją sławę, by pomagać ludziom w Chinach. A po dziesięciu latach spędzonych w Anglii, w 1957 roku, wróciła „do domu”. Ponieważ nie mogła wjechać do Chin, zamieszkała na Tajwanie, tam pracując pośród narodu chińskiego.

W pierwszy dzień 1970 roku, w wieku sześćdziesięciu siedmiu lat odeszła do Pana.

***

Ci ludzie, naprawdę zrobili to, do czego Bóg ich powołał.

Życzę inspirującej, zmieniającej życie lektury.   


PISANE NA ZAMÓWIENIE BIULETYNU "IDŹCIE"

Kącik dobrej książki

„Jeszcze raz”, Krzysztof Jędrzejewski, Fundacja Głos Ewangelii, Warszawa, 2013r.

Mało znam męskiej poezji. Tej o treściach chrześcijańskich wcale, poza twórczością Tomka Żółtko. Jest to jednak zupełnie odmienna poezja od tej, którą ma teraz przed oczami.

Wiersze Krzysztofa Jędrzejewskiego, do tomiku „Jeszcze raz”, powstały w latach 2009 - 2012. Zawieruszył się gdzieś jeden z roku 1987. To chyba jeden z tych pierwszych wierszy, które pisane są „do szuflady” :-).

Poezja ta jest poezją pełną pytań, bolesnych wyznań, pełnych nadziei uniesień i nostal-gicznych pragnień. Mam wrażenie, że jest to poezja prawdziwa, z wyraziście wyrytymi w jej strofach przeżyciami autora. Świadczyć o tym mogą również tytuły kolejnych rozdziałów: Odrzucony, Po co żyć?, Co jest ważne?, Grupa wsparcia, Patrząc przed siebie, Razem. Jest to poezja bardzo osobista, a przez to szczera i odważna, zważywszy na fakt, że autor, wydając ten tomik, wylewa swoje serce przed każdym czytelnikiem - nieznajomym i znajomym.

Bardzo urzekły mnie te wiersze i z przyjemnością je polecam. Choć tak naprawdę brakuje mi właściwego słowa na to, jak można polecić bądź, co bądź smutne wiersze. Ale, pamiętajcie - smutne lecz piękne. I dla tego warto je przeczytać.

Na zachętę wybrałam dwa wiersze:

Piszę

Piszę, kiedy dopada mnie nostalgia,

kiedy myśli błądzą po horyzoncie,

kiedy czas przycupnął pod drzewem,

gdy na dworze deszcz sypie garściami.

A gdy słońce, wtedy się cieszę,

a gdy jest ciężko, wtedy pracuję,

w niepowodzeniach złoszczę się i irytuję,

i pozostają tylko chwile, kiedy płaczę.

Przerwa

Coś było, już nie jest,

Coś, co będzie, jeszcze nie istnieje

i tylko jakaś przerwa pomiędzy,

w której całe życie się rozgrywa.

Z okazji Dnia Dziecka

ON SPROWADZI JE DO DOMU

Nie wpadaj w rozpacz z powodu swoich dzieci,

Bóg przyprowadzi je z powrotem.

Umarł, aby je ocalić,

są dla Niego szczególne.

On wie, jak bardzo je kochasz,

i kocha je miłością jeszcze głębszą.

Tak długo, jak długo będziesz się modliła,

On nie zatrzaśnie drzwi.

Nawet teraz widzi Twoje łzy

i cicho szepcze ci o miłości,

która zwyciężyła wszystko –

aby wszyscy ludzie byli wolni.

Dlatego złóż je na Jego ołtarzu,

umieść je tam i wycofaj się.

Bóg nie zawiedzie Twojego zaufania,

nie cofnie Swojej opieki.

Jego ręka będzie się o nie troszczyła,

niezależnie od tego, gdzie zbłądziły.

I nie spocznie, dopóki

nie sprowadzi ich bezpiecznie do domu!

   

                                               Joyce Henning

„Tak mówi Pan: Powstrzymuj swój głos od płaczu, a swoje oczy od łez, gdyż jeszcze będziesz miała nagrodę za swój trud — mówi Pan — wrócą z ziemi wroga. Jeszcze jest nadzieja dla twojego potomstwa — mówi Pan — i wrócą synowie do swoich siedzib.”  ks. Jeremiasza 31:16,17