Lekki jak ptak...

Dziś lekki, coraz lżejszy jak ptak
do niebieskiego domu jakbyś już go znał
stół już zastawiony jest
i drzwi już tam otwarte są.
Powiedz Wincenty, gdzie idziesz,
co Ciebie ciągnie tam?

Mate.O

***

Kilka dni temu wróciłam z wypoczynku na Roztoczu. Świat bez telewizora i komputera (i głównie Facebooka) okazuje się być o wiele ciekawszy i piękniejszy. Niestety, po powrocie do rzeczywistości, zawsze wskakuje się na dobrze utarte ścieżki :-(.

Zaczęłam od sprawdzenia Facebooka i z przykrością odkryłam, na administrowanej przeze mnie grupie Pokolenie Wiecznie Młodych, smutną informację o śmierci szczególnego człowieka - Wincentego Bryćko. Śmierć kogoś, kto dożył prawie 101 lat nie powinna zapewne nikogo zaskakiwać i ja też zaskoczona nie byłam. Pojawiło się jednak w moim sercu przeogromne poczucie straty i wrażenie, że bez Wincentego Bryćko świat już nigdy nie będzie taki sam.

Powodów do takiego wrażenia mam wiele. Wymienię kilka  najważniejszych:

- osobiste jego poznanie,

- możliwość słuchania jego krótkich, ale pełnych treści, prostych i praktycznych lekcji ze Słowa Bożego i z życia,

- znajomość jego wierszy - z osobistą dedykacją dla „…umiłowanych Pawła i Wali…” ,

- fantastyczny reportaż radiowy z jego udziałem „Szepty dzieciństwa”

- oraz świeżo przeczytana biografia „Gdy na ten świat…” i moje 100 lat.

I jeszcze słowa piosenki napisanej o nim przez jednego z wnuków (Mateusza Otrembę - Mate.O) - „Lekki jak ptak”. (Zacytowana na wstępie.)

Cieszę się, że Wincenty Bryćko zdążył napisać swoją biografię. Jestem pełna podziwu, jak w mistrzowski sposób potrafił zwięźle, na zaledwie 100 stronach formatu A5, zawrzeć swoje bogate i zawiłe losy. Te bolesne i te piękne, ciekawe i zaskakujące. Opowiedział przeróżne historie ze swojego długiego życia. Historię swojej rodziny, swojej pracy, służby pastorskiej i pasji pszczelarskiej.

W moich wspomnieniach zawsze pozostaną te momenty, kiedy, na nasze ostródzkie zjazdy Pokolenia Wiecznie Młodych, przyjeżdżał ten najstarszy okoliczny kierowca swoim - też wiekowym - samochodem, w którego bagażniku stały pełne wiaderka miodu z jego pasieki. Nic dziwnego, że nazwano Wincentego Bryćko „Dziadkiem Miodkiem”.  

Pamiętam też, że zawsze ubogacał nasz pobyt w Ostródzie swoim świadectwem, wierszem czy refleksją ze Słowa Bożego.

Kiedyś (rok 2008) zapytany o receptę na długą i piękną starość, odpowiedział słowami Jezusa: Trwajcie we Mnie, a Ja w was… (Ew. Jana 15:4a). Dodając przy tym komentarz: To jest takie proste i takie do przyjęcia.

Podczas spotkania w 2009 roku, patrząc na nas, powiedział: Bóg jest duchem, a ci, którzy mu cześć oddają, winni Mu ją oddawać w duchu i w prawdzie… (Ew. Jana 4:24). To, że tu jesteście, świadczy o tym, że takimi czcicielami jesteście… .

Innym razem, zapytany przez kogoś z nas: Jak sobie radzisz, Bracie? Odpowiedział: O, lepiej niż Eliasz nad strumykiem. Jemu kruki przynosiły pożywienie, a mi Bóg dał pszczoły i braci, którzy się o mnie troszczą… .

Taki był Wincenty Bryćko.

Szczególnie jednak zapadł mi do serca dzień, kiedy przemawiał do nas w 2012 roku. To brzmiało, jak pożegnanie. I niekoniecznie miało to oznaczać, że czuł nadchodzący koniec, bo Bóg w swojej łaskawości dał mu dożyć do 5 sierpnia 2014 roku. Wtedy słuchałam go w przekonaniu, że on to wie, a my to czujemy, że tu w Ostródzie już nigdy więcej w takim składzie się nie spotkamy. I rzeczywiście tak się stało. 

W swojej książce napisał: Rok 2012 był rokiem przełomowym dla mego życia. Wczesną jesienią poczułem się bardzo źle i zabrano mnie karetką do ostródzkiego szpitala. (…) Osłabienie organizmu sprawiło, że nie mogłem już sam „gospodarować” w mojej ukochanej Liwie, i tak znalazłem się dość niespodziewanie w Kołobrzegu.

To nasze ostatnie spotkanie w Ostródzie w czerwcu 2012 roku opisałam następującymi  słowami: Wzruszającym momentem była pożegnalna mowa brata Wincentego Bryćko. Ten dziewięćdziesięciodziewięcioletni staruszek powiedział nam: „Pora odlatywać”. Mówił to pogodnie i jakby z tęsknotą. W swoim krótkim przesłaniu do nas, trzykrotnie i z naciskiem wypowiedział słowo „Gwarancja”, w kontekście pewności bycia Bożym stworzeniem, posiadania pewności zbawienia i pewności życia wiecznego. Długo będę wspominać tę chwilę. Na pewno dłużej niż przetrwa słoik miodu z pasieki brata Wincentego. Pomoże mi w tym tomik jego poezji i fotografia.

Jestem wdzięczna Bogu, że przez osobę Wincentego Bryćko tak bardzo ubogacił moje życie.  I żałuję, że już go nie ma, bo bez niego świat, nawet mój świat, już nigdy nie będzie taki sam.

***

Piosenka „Lekkki jak ptak” – KLIKNIJ

Reportaż „Szepty dzieciństwa” – KLIKNIJ

Przykład jednego z wystąpień na spotkaniu PWM – KLIKNIJ (źródło Facebook)

Tomik poezji:

Autobiografia:

Najwyższą sztuką życia jest umieć się z wdziękiem zestarzeć. 

William Sommerset Maugham

Jesień życia, jak jesienny las, może być pełna radosnych barw. Tylko przyjmijmy ją jako dar Boga. (autor nieznany)

Kącik dobrej książki

Janet i Geoff Benge, Brat Andrzej – Za żelazną kurtynę, Wydawnictwo „Pojednanie”, Lublin 2011

… Ewangeliczne audycje radiowe doprowadzały go do szaleństwa, podobnie jak chodzenie w każdą niedzielę do kościoła reformowanego. Jego jedynym pocieszeniem było to, że nie musiał siadać z całą rodziną w pierwszej ławce…

Urodzony w 1929 roku, w Sint Pancras - Holandia, Andrew van der Bijl jako nastolatek musiał zmierzyć się z okrucieństwem II wojny światowej. Wrodzona brawura, odwaga i upodobanie do podejmowania ryzyka sprawiły, że zaangażował się w działalność ruchu oporu. Czy zdawał sobie sprawę, że te cechy w przyszłości przysłużą się Bożej sprawie? Chyba nie, w tym czasie chciał trzymać się z dala od Boga.

W 1946 roku zaciągnął się do armii holenderskiej, której zadaniem było stłumienie buntu wśród skolonizowanych narodów na terenie Indii Wschodnich. Kiedy opuszczał dom, matka wcisnęła mu coś w rękę. Poczuł, jak zamiera mu serce. To była osobista Biblia jego mamy. A miał nadzieję, że wyjedzie z domu bez żadnej religijnej literatury.

W dalszej lekturze książki dowiadujemy się, jakie dramatyczne przeżycia i okoliczności spowodowały, że wreszcie sięgnął po Biblię swojej matki. Śledzimy powolny i złożony proces jego nawrócenia. Razem z nim dziwimy się zawiłym etapom przygotowywania go do służby, która stała się jego życiową służbą. Podobnie, jak on zaskoczeni, oczami wyobraźni oglądamy porzucone w ciemnej piwnicy czasopismo, którego treść zmieniła bieg jego życia.

I wreszcie, razem z nim, ‘lądujemy’ za żelazną kurtyną. I to gdzie? - w samej Warszawie! Na festiwalu młodzieży - oczywiście, komunistycznej! Był rok 1955. W każdą z trzech niedziel był w kilku kościołach protestanckich, katolickich i prawosławnych. Rozdał na ulicach setki egzemplarzy „Drogi zbawienia”, rozmawiał o Ewangelii z niezliczonymi ludźmi. (…) Było dla niego jasne, że Bóg chce, żeby przemycał Biblie do krajów komunistycznych i rozdawał je żyjącym w ciężkich warunkach chrześcijanom.

Po wizycie w Warszawie, jego służba ruszyła, jak efekt domina. W tzw. międzyczasie ożenił się i kilkakrotnie został ojcem. A Bóg otworzył przed nim nie tylko żelazną, ale też bambusową kurtynę (w komunistycznych krajach Azji Wschodniej). Otworzył też drzwi do krajów muzułmańskich.

Jego służba sformalizowała się w postaci organizacji misyjnej „Open Doors”. Za rok obchodzić będzie ona 60 lat swojego istnienia.

Drogi Czytelniku, zachęcam Cię - poznaj grozę i błogosławieństwo, jakie były udziałem „brata Andrzeja” w podróżach do Czechosłowacji, Jugosławii, Węgier, Albanii, Związku Radzieckiego i innych… . Zaręczam, przeżyjesz prawdziwą przygodę.

John Piper, Niech się radują narody! – Nadrzędność Boga w misjach, Wydawnictwo „Pojednanie”, Lublin 2010

Już we wstępie do książki John Piper deklaruje: Moją pasją jest widzieć ludzi, kościoły, organizacje misyjne i służby społeczne stające się skoncentrowanymi na Bogu, wywyższającymi Chrystusa, wyposażonymi w moc przez Ducha, nasyconymi Biblią, mobilizującymi do misji, zdobywającymi dusze i dążącymi do sprawiedliwości. Nadrzędność Boga we wszystkim dla radości wszystkich narodów przez Jezusa Chrystusa jest centralnym, kierującym, jednoczącym wszystko zaangażowaniem mojego życia.

Pisze też: Chcę tchnąć jak najwięcej małych iskier gorliwości dla Boga w duszę czytelnika.

Autor pozostaje konsekwentny tej deklaracji od pierwszej do ostatniej strony swojej książki.

John Piper widzi nadrzędność Boga w misjach przez: uwielbienie – celem misji jest rozradowanie narodów wielkością Boga; modlitwę – modlitwa jest otwartym przyznaniem, że bez Chrystusa nic nie możemy zrobić; cierpienie – Chrystus umarł za nas po to, żebyśmy nie musieli umierać z powodu grzechu, nie po to, żebyśmy nie musieli umierać za innych; nadrzędność Chrystusa – Chrystus jest świadomym centrum misji; nadrzędność Boga pośród wszystkich narodów – by misje docierały do każdej grupy narodowościowej ze świadectwem o Chrystusie.

W dużym skrócie można to podsumować tytułem jednego z rozdziałów - wszelkimi działaniami misyjnymi powinna kierować pasja dla nadrzędności Boga i współczucie dla duszy człowieka.

Nie jest to łatwa do czytania książka, wymaga skupienia i wnikliwej analizy toku myślowego autora. Nie jest to też książka, która li tylko ma czytelnika poinformować i przekonać o nadrzędności Boga w misjach. Ta książka jest zaproszeniem do głębszego i osobistego zaangażowania się w sprawę misji, z odczuwaną w sercu, skoncentrowaną na Bogu pasją.

Czy jesteśmy gotowi przyjąć takie wyzwanie?

Neal Pirolo, Jak wspierać misjonarzy?, OM Polska, JACK.PL, Ustroń 2007

Książkę tę otrzymaliśmy (ja i mój mąż) w 2009 roku od pewnej młodej pary, która właśnie wyruszała na dwa lata trwającą misję. W pewnym sensie została nam powierzona nad nimi opieka duchowa.  

Autor książki wymienia sześć dziedzin wsparcia, jakie są niezbędne do tego, aby służba pracownika misyjnego się powiodła. Są to:

- wsparcie moralne – zachęta

- wsparcie logistyczne

- wsparcie finansowe

- wsparcie modlitewne

- wsparcie komunikacyjne – listy, maile

- wsparcie po powrocie

Pamiętam, że bardzo sumiennie podchodziliśmy do powierzonego nam zadania. Dzisiejsza technologia pozwalała nam prawie na co dzień śledzić to, co działo się w życiu naszych misjonarzy. Dużym ułatwieniem był prowadzony przez nich blog i regularnie przysyłane raporty z misji. Po pewnym czasie wpadłam na pomysł, aby te raporty, treść bloga i krążącą pomiędzy nami korespondencję wydrukować. Odpowiednio posortowane i spięte w segregatorze materiały pozwoliły nam na częste ich przeglądanie, czytanie, rozmowy i modlitwę.

Wydaje mi się, że dobrze spełnialiśmy swoją rolę. Niestety, nie znamy opinii drugiej strony. Żałuję, że pewne okoliczności życiowe uniemożliwiły nam spotkanie się z naszymi misjonarzami po ich powrocie do Polski. A pytać przez Facebooka? Tu o głębszych sprawach się nie pogada J.

Uważam, że w dobie, kiedy nasze polskie kościoły wysyłają coraz więcej misjonarzy, ta książka powinna stać się obowiązkową lektura dla każdego członka kościoła. Jest bardzo praktyczna. Zawarte w niej rady są proste, konkretne, sprawdzone. Przytoczone przykłady z życia misjonarzy - te pozytywne i negatywne - doskonale uzupełniają treść książki i pozwalają lepiej zrozumieć ideę wspierania misjonarzy. Z tej książki czytelnik na pewno się dowie, jak należy i jak nie należy postępować.

Nie należy też martwić się tym, że w zasięgu naszego wzroku nie ma żadnego misjonarza. Wystarczy dobrze wczytać się w biuletyn „Idźcie”. Tu znajdziecie misjonarzy, którzy potrzebują wsparcia w każdej z sześciu wymienionych powyżej dziedzin. Czy może być coś prostszego, niż wybranie sobie jednego z nich na swojego misjonarza, o którego będziemy modlić, do którego będziemy pisać listy, którego będziemy zachęcać i o którym nie zapomnimy, kiedy powróci już do domu i nie będzie się mógł odnaleźć w nowej rzeczywistości?

Warto spróbować… .

A ja, zabieram się do napisania listu do pewnej misjonarki, która służy Bogu w Afganistanie i nie jest jej tam lekko.

***

Opracowane za zamówienie redakcji Biuletynu "Idźcie".

***

Lato w pełni

U mnie przerwa wakacyjna. Choć to lato, jak dotąd, uważam raczej za pracowite.
Upały nie za bardzo pozwalają na nasiadówki przy komputerze, jednak w głowie rodzą się pomysły na dwa artykuliki i na kilka książkowych recenzji.
Pozdrawiam wszystkich, którzy tu zaglądają.