Powązki...

Omszałe głazy przeszłości

odsłaniają swoje oblicza:

tu uchylają rąbka kapelusza,

w którym tak było do twarzy,

tam ręce składają w kadr.

Ciekawe czy klatki życia rachują...

Ówdzie drzewem życia wrastają,

lecz ożywczych soków brak...

Anioły całą hurmą zleciały:

małe cherubinki golaski

i te smukle w powłóczystych szatach.

Gdzieś tam księgi otwarte

jak w Dzień Sądu przerażone,

zamarłe w bezruchu ...

Są jeszcze te z zatartym napisem.

Ich mieszkańcom obojętne

dokonania, tytuły, płacz zastygły,

powstania, pogromy i wojny.

Nawet ich potomkowie zapomnieli

o co im naprawdę szło ...

Smutek i cisza w blasku słońca…

i cienia rzucanego przez kopułę świątyni.

Tylko kondukt pospieszny

przemyka chyłkiem, potykając  się

na ulicach wymarłego miasta,

które krzyczy coś o prochu…

Wzdycham i proszę:

dla mnie tylko zapach ziemi,

śpiew ptaków i dobra myśl,

a kamień niech nie uwiera.

Dusza oczekuje Pana!

Beata Jaskuła-Tuchanowska