Z okazji Dnia Ojca

Ojcowska ręka - z rozważań ks. Henryka Czembora

To było dawno, w czasach mojego dzieciństwa. Gdy szliśmy przez miasto, ojciec trzymał mnie za rękę. Czułem się wtedy bezpieczny. Nic mi nie groziło. Przecież mój ojciec był ze mną. On taki duży i silny, na pewno w razie niebez-pieczeństwa obroniłby mnie, małego chłopca...

Po latach ja prowadziłem swojego syna. Gdy czuł się niepewny wyciągał do mnie swoją rękę. Uśmiechałem się do niego i brałem w swoją dłoń jego małą rączkę. Uspokajał się i odważnie szedł obok mnie. Już się nie bał. Przy ojcu czuł się bezpieczny...

Ale czas dzieciństwa przeminął. Przyszedł czas dorosłości. Nie mam już ojca, a mój syn, daleko ode mnie, prowadzi za rączkę swoją córeczkę...

Dorosły człowiek sam wyrywa swoją rękę z ojcowskiej dłoni. Chce, a prędzej czy później także musi, iść sam, brać odpowiedzialność za swój los, a potem także za los swoich dzieci. Przecież jest duży i silny, jest dorosły, jest ojcem...

Przychodzą jednak takie chwile, kiedy potrzeba ojcowskiej dłoni, dającej poczucie pewności i bezpieczeństwa. Potrzeba kogoś, kto obroni, wesprze i wspomoże. Wszak dorosłość nie uwalnia od lęku, niepewności, zagrożeń i niebezpieczeństw... Nawet w sercu najodważniejszych jest miejsce na lęk i strach.

Są takie momenty, a czasem i okresy, kiedy zbyt słabi jesteśmy wobec przeciwieństw losu...

Jakże dobrze wtedy znaleźć pomocną dłoń, a w jej uścisku otrzymać wewnętrzny spokój i pewność, że ojciec nas obroni i przeprowadzi przez wszelkie niebezpieczeństwo. [...]

***

Mamy takiego Ojca, na którego zawsze możemy liczyć, nawet jeśli ten ziemski ojciec zawiedzie. To Pan Bóg nasz, który każdego uspakaja i zapewnia:

„Bo Ja, Pan, jestem twoim Bogiem, który cię ująłem za twoją prawicę, i który mówię do ciebie: Nie bój się, Ja cię wspomogę”. Ks. Izajasza 41:13

***

Tobie, Tato dedykuję

Gwiazdkę

Którą mi pokazywałeś

Gdy jako mała pulchna istota

Zasypiałam na Twoim ramieniu

Spokojna

Tobie, Tato ofiarowuję

Historię

Którą mi czytałeś

Gdy wtulona w kołderkę

Pochłaniałam uchem i duszą

Zaciekawiona

Tobie, Tato przynoszę

Modlitwę

Którą szepczesz

Gdy smutna, w tarapatach

Czuję, że wznosisz do Boga

Bezpieczna

Tobie, Tato oddaję

Miłość

Którą mnie otulasz

Gdy drżę w niepewności życia

Ucząc się stawiać krok za krokiem

Kochana

Tobie, Tato

Ja

Twoja Księżniczka

Ewelina Tołopiło, „Malinowy śnieg”