Coffee break 2

Coffee break - zatrzymaj się i pomyśl

…pokładaj nadzieję…w Bogu, który nam ku używaniu wszystkiego obficie udziela… I list do Tymoteusza 6:17

Czasami wydaje się nam, że w naszym zabieganiu i rutynie, nie natrafiamy na nic innego tylko na „czerwone światła”. Poniekąd są one irytujące wtedy, kiedy śpieszymy się np. na spotkanie, ale musimy pamiętać - czerwone światła służą naszemu bezpieczeństwu. One nie zapalają się nagle, potrzebujemy się tylko im i zapowiadającym je sygnałom, bacznie przy-glądać!

W naszym codziennym, zabieganym życiu potrzebujemy świateł stopu. Nasze przeciążenie pracą i napięty grafik potrzebują tego szczególnego „zaburzenia” - w postaci czasu na odpoczynek i czasu na refleksję. Bez tych rzeczy możemy poważnie zachorować, na którąkolwiek z chorób spowodowanych stresem; chorób naszych czasów: nadciśnienie, wylew, zawał, wrzody żołądka, rak w różnej postaci…

Ustalony w naszym kalendarzu (i przestrzegany) czas na odpoczynek i relaks jest w stanie odmłodzić naszego ducha, a co za tym idzie - całą resztę.

W swoim wierszu William Henry Davies (poeta walijski, nazywany „poetą ludu”) zachęca nas, abyśmy znaleźli czas na to, aby się zatrzymać i zwyczajnie pogapić. Na co pogapić? - posłuchajcie (przepraszam za troszkę koślawe tłumaczenie, ale wiersze nie są łatwe do tłumaczenia):

Czym jest życie, gdy troskając się

nie mamy czasu, by stanąć i pogapić się.

Nie mamy czasu,  by stanąć pod drzewem

i gapić się długo, jak owca lub ciele.

Nie mamy czasu, by popatrzeć na leśną polanę,

na wiewiórkę, co chowa swe orzechy w trawę.

Nie mamy czasu, by w świetle dnia

zobaczyć strumień migający, jakby światłem  gwiazd.

Nie mamy czasu, by spojrzeć się na piękną kobietę,

popodziwiać jej stopy w tańcu i sukienkę.

Nie mamy czasu, by czekać aż na jej ustach

zagości ten uśmiech, co pojawił się w oczach.

O, biedne to życie, gdy troskając się,

nie mamy czasu, by stanąć i pogapić się…

Są dwa sposoby, aby przejść przez nasze zajęte życie. Pierwszy sposób to - przestać myśleć. Drugi to - zatrzymać się i zacząć myśleć.

Większość ludzi wybiera ten pierwszy sposób. Każdą godzinę swojego życia wypełniając nieustanną aktywnością. Oni nie mogą sobie pozwolić na chwile samotności. W ich życiu nie ma czasu na wyciszenie i refleksję. Ile razy słyszymy z ich ust słowa: Ja już nie myślę… Nie mam siły… I dalej robią swoje.

Ten drugi sposób - aby zatrzymać się pomyśleć - służy temu, abyśmy umieli zastanowić się nad tym: Czym jest życie? Po co żyjemy? i Jaki będzie nasz koniec?

Kasia Zychla pisze:

szybko

w szklanych pałacach

po krętych schodach z marmuru

wbiegają codziennie

szybko

garnitur koszula i krawat

dobrane nienagannie

służbowy laptop

szybko

na biurku zdjęcie w kosztownej ramce

żona dzieci i pies

dzwonią na chwilę bo klient już czeka

szybko

lat trzydzieści nie więcej

ocenia lekarz bez emocji

zawał tak nagły

szybko

w szklanych pałacach

nie ma czasu na życie

służbowy uśmiech gaśnie

szybko

wieczność

trwa

długo...

A brat Wawrzyniec wyznaje: Całkowicie zanurzony w moim pojmowaniu Bożego majestatu, miałem w zwyczaju zamykać się w swojej kuchni. Tam, w samotności, po zakończeniu wszelkich koniecznych prac, oddawałem się modlitwie na cały czas, jaki pozostał mi do podjęcia innych obowiązków. Warto wykorzystać w taki sposób czas, który inni poświęcają przerwie na papierosa. Biblijne słowo i polecenie sabat dosłownie oznacza: Przestań robić to, co robisz!


Spróbuj każdego dnia dać sobie takie "mini-wakacje". Pięć do dziesięciu minut. Spędź ten czas samotnie, w ciszy, słuchając jedynie tego, co Bóg mówi do ciebie. Niech ten czas będzie twoim sam na sam z Bogiem.