Z prywatnego archiwum: "Recepta na integralne życie"

Czy jest w życiu coś bardziej satysfakcjonującego moralnie niż życie zgodne ze swoimi przekonaniami? Zgodne z tym, w co wierzę i co głoszę. Mam nadzieję, że większość Czytelników odpowie, że TAK. Takie życie potocznie nazywamy życiem integralnym. I jest to bardzo właściwe określenie, gdyż samo słowo integralność jest nie tylko określeniem jakiejś jednej cechy naszego charakteru, ale raczej naszej ogólnej postawy życiowej.

Od razu zaznaczam, że to, co piszę odnoszę głównie do osób, których przekonania są oparte na wierze w Boga, którego poznajemy na kartach Starego i Nowego Testamentu.

Spróbujmy, dzięki różnego typu definicjom słownikowym, lepiej zrozumieć, co kryje się pod pojęciem integralność. 

Definicja językowa:
słowo łacińskie integrare – oznacza: uczynić coś całością
słowo hebrajskie tamam  – oznacza: coś litego np.: jednorodna substancja, całość, masa
słowo greckie telios – oznacza: coś ukończonego, kompletnego, doskonałego, dojrzałego

A teraz definicje praktyczne:
definicja matematyczna – integralność to coś niepodzielnego, coś połączonego w jedną całość, pełnia
definicja osobowościowa – pojmuje integralność jako całość, całkowitość, zupełność, pełnię, ogół cech osobowościowych 
a definicja charakterologiczna – nierozerwalnie łączy integralność ze sprawiedliwością, uczciwością, czystością, szczerością, to życie zgodne z zobowiązującymi moralnymi i etycznymi  wartościach.

Natomiast definicja integralności wg „Słownika wyrazów obcych” to zespolenie i zharmonizowanie składników. Przymiotnik integralny oznacza to samo co – całkowity, nienaruszalny

A więc, integralność - to coś ukończonego, kompletnego, doskonałego, dojrzałego; to całość, całkowitość, zupełność, pełnia naszego charakteru, naszej osobowości, naszej postawy życiowej.

Znany kaznodzieja, dr Billy Graham, podał następującą definicję integralności, cytuję: Kiedy mówimy o integralności, jako o cesze moralnej, to mamy na myśli osobę, która jest taka sama wewnątrz, jak i na zewnątrz. Nie ma żadnej rozbieżności (sprzeczności) pomiędzy tym, co ona mówi a co robi, pomiędzy tym, jak żyje a tym, co o swoim życiu opowiada. Osobie zintegrowanej można zaufać, że nawet jeśli będzie tysiące mil z dala od domu, będzie tą samą osobą, jaką  jest w swoim kościele lub w swoim domu.

Słowo Boże wiele uczy nas na temat integralności. Wzorcowym tego przykładem jest Kazanie na Górze (zapisane w Ew. Mateusza w r. 5-7). O czym nauczał w tym kazaniu Jezus? O cechach charakteru, o postawach życiowych, o byciu wzorem do naśladowania, o podejściu do zasad. Mówił o relacjach: o gniewie i przebaczeniu, o rewanżu i zemście, o sądzeniu innych. O relacjach małżeńskich: o cudzołóstwie i o rozwodzie. Mówił, że podstawą wszelkich relacji ma być miłość. Mówił o podejściu do spraw pobożności: o dawaniu, o modlitwie, o poście, o byciu świadectwem, o wydawaniu właściwego owocu. Mówił o podejściu do spraw materialnych. Mówił o integralności w życiu: o wybraniu właściwej drogi, o budowaniu na właściwym fundamencie, o słowach i czynach, które mają iść w parze z naszymi przekonaniami.

Pewien psychiatra amerykański, J. Fisher odkrył w Kazaniu na Górze receptę na integralne, szczęśliwe życie. Stwierdza on co następuje: Gdybyś zebrał wszystkie poważne artykuły napisane przez najlepszych psychologów i psychiatrów na temat higieny psychicznej i poddał je oczyszczeniu i kondensacji ograniczając ich rozwlekłość; gdybyś wziął sam ich rdzeń eliminując wszystkie ozdobniki i tak uzyskane porcje niesfałszowanej, czystej wiedzy naukowej wyraził słowami najzdolniejszych poetów, to w rezultacie uzyskałbyś nieudolne i niekompletne streszczenie Kazania na Górze. Kazanie, rzecz jasna, niezmiernie ucierpiałoby na takim porównaniu. Przez blisko 2000 lat chrześcijaństwo trzymało w ręku pełną odpowiedź na pozbawione spokoju i bezowocne wzdychania świata. Tutaj znajduje się wzór szczęśliwego i udanego życia ludzkiego w optymalnym zdrowiu psychicznym i zadowoleniu. Koniec cytatu.

Dlatego zachęcam Cię, drogi Czytelniku - wracaj często do lektury Kazania na Górze. Może stać się ono dla Ciebie lustrem, w którym zobaczysz, czy Twoje życie jest życiem zintegrowanym,  czy też nie. A może, z  czasem, te treści staną się nierozerwalną częścią Twojej natury...?

Jeszcze innym probierzem naszej integralności, lub też kierunku w jakim powinniśmy zmierzać, może być Psalm 15. Psalmista zadaje Bogu bardzo istotne pytania i otrzymuje jasną i zwięzłą odpowiedź.

Pytanie:

Panie! Kto przebywać będzie w namiocie Twoim? Kto zamieszka na Twej górze świętej?

Odpowiedź:

Ten, kto żyje nienagannie i pełni to, co prawe, i mówi prawdę w sercu swoim. Nie obmawia językiem swoim. Nie czyni zła bliźniemu swemu ani nie znieważa sąsiada swego. Sam czuje się wzgardzony i niegodny, a czci tych, którzy boją się Pana. Choćby złożył przysięgę na własną szkodę, nie zmieni jej. Pieniędzy swych nie pożycza na lichwę i nie daje się przekupić przeciw niewinnemu. Kto tak czyni, nie zachwieje się nigdy.

I jeszcze kilka praktycznych rad.

Wyzwaniem stojącym przed każdym chrześcijaninem  jest życie zgodne ze słowami z Listu Jakuba 1:22: A bądźcie wykonawcami Słowa, a nie tylko słuchaczami, oszukującymi samych siebie. To jest istota integralności.

Na czym, w oparciu o wskazówki ze Słowa Bożego, może to polegać? Na tym, że będziemy rozwijać i praktykować integralność...

1. ...będąc...

świętymi  (I Piotra 1:15-16)
doskonałymi  (Ew. Mat. 5:48)
posłusznymi  (Ew. Mat. 7:21)
mądrymi  (Rzym. 16:19)
solą i światłem  (Ew. Mat. 5:13-14)
tymi, którzy wydają owoc (Gal. 5:22-23)

Nasza integralność ma być widoczna w

2. ...w sposobie naszego myślenia  (Filip. 4:8, Rzym. 12:2, Dz. Ap. 24:16, Hebr. 10:19-22)

3. ...w sposobie komunikowania się z innymi (Ef. 4:23, Ew. Mat. 5:37, Ew. Mat. 12:34, Kol. 4:6)

4. ...w sposobie postępowania  (Jakub 1:22, Jakub 2:26, Ew. Mat. 5:16, Ps. 15, Job 1:1; I Kor. 10:29 – moja wolność nie ma być sądzona przez czyjeś sumienie)

O tym wszystkim czytamy w Biblii. Zachęcam do jej lektury i do wnikliwego przestudiowania podanych tu wersetów.

I jeszcze jedna kwestia na zakończenie. Niestety, nie zawsze udaje nam się przekonać innych ludzi, że nasze życie jest integralne. Znajdą się tacy, co zarzucą nam zakłamanie i obłudę. Takie sądy bolą, szczególnie, gdy nie są prawdziwe. A tłumaczyć się jest trudno - przecież tylko winni się tłumaczą...

Rzeczywiście trudno jest bronić się przed sądami ludzi. Ale tylko ludzi. Przeczytałam kiedyś takie pocieszające słowa, które teraz zacytuję: Nie musisz udowadniać lub bronić tego, na ile twoja wiara i życie są integralne przed Kimś (przez duże K), kto zna głębię twojej duszy. Podczas, kiedy my nie potrafimy czytać w cudzych myślach, Pan zna doskonale nasze serca i myśli.  To Bóg sądzić będzie ukryte sprawy ludzkie przez Jezusa Chrystusa (tak pisze w Liscie do Rzym. 2:16) oraz nie ma bowiem nic ukrytego, co by nie miało być ujawnione i nic nie pozostało utajone, co by nie wyszło na jaw (wspomina Ew. Marka 4:22 i inne podobne fragmenty; Ew. Mat. 10:26; Ew. Łuk. 12:2,3; Ew. Jana 3:21; I Tym. 5:24,25; a I List do Kor. 4:5 obiecuje, że  -  Pan objawi zamysły serc... i każdy otrzyma pochwałę od Boga).

Te słowa są dla mnie zachętą, gdy ktoś moje życie osądza niesprawiedliwie. Są też ostrzeżeniem i motywacją, aby zawsze żyć zgodnie z tym, w co wierzę i co głoszę.

Bibliografia:

Eva Margareta Arvidsson, Leader and Integrity, , Haggai Institute, USA 2003, tłum. Autorki artykułu
Joseph C. Dillow, Jezus: świadectwo historii, ChSA, Katowice, 1991, s.17
Wszystkie cytaty biblijne pochodzą z przekładu Brytyjskiego i Zagranicznego Towarzystwa Biblijnego, Warszawa 1975
Praca zbiorowa, Podręcznik dla małżeństw, Trwała Obietnica – Chrześcijański Program Prewencji i Wzmacniania Relacji, Koinonia 2003, s. 63