Niezawodny "Mały Książę"

We wtorek, 15 lutego, z okazji „Walentynek” czyli Święta Zakochanych, grupa studentów z naszego Kościoła zaprosiła nas (mnie i mojego męża) na swoje cotygodniowe spotkanie (na jego mniej oficjalną część). Zostaliśmy poproszeni o podzielenie się z nimi historią naszej romantycznej miłości, receptą na udany związek, plusami i minusami wspólnej pracy. To tak w ogólnym zarysie - bo dokładnej treści pytań nie pamiętam.

Przyznaję, że z racji późnego zaproszenia, braku dostępu do scenariusza i z kilku innych powodów (opieka nad wnusią, gość w domu, mąż w pracy), niewiele miałam czasu na przygotowanie się i zebranie myśli. Spakowałam tylko swój romantyczny małżeński album, który zawiera tylko moje i Pawła zdjęcia z ostatnich 31 lat i stwierdziłam, że „pójdę na żywioł”. 

I owszem - poszłam, bo chociaż treści pytań mogłam się domyślać, to jednak zawsze był w nich jakiś czynnik zaskoczenia. Ale z domu wychodziłam również zapłodniona pomysłem wykorzystania fragmentów z 21 rozdziału „Małego Księcia” (spotkanie z lisem). 

Fragmenty te, z małym komentarzem, przeczytałam studentom na zakończenie, zamykając swoją wypowiedź o pielęgnowaniu związku.

Oto te fragmenty (wytłuszczenia i podtytuły moje):

Budowanie relacji:

- Ktoś ty? - spytał Mały Książę. - Jesteś bardzo ładny...

- Jestem lisem - odpowiedział lis.

- Chodź pobawić się ze mną - zaproponował Mały Książę. - Jestem taki smutny...

- Nie mogę bawić się z tobą - odparł lis. - Nie jestem oswojony.

- Ach, przepraszam - powiedział Mały Książę. Lecz po namyśle dorzucił: - Co znaczy „oswojony”?

Co znaczy „oswoić”?

- Jest to pojęcie zupełnie zapomniane - powiedział lis. - „Oswoić” znaczy „stworzyć więzy”.

- Stworzyć więzy?

- Oczywiście - powiedział lis. - Teraz jesteś dla mnie tylko małym chłopcem, podobnym do stu tysięcy małych chłopców. Nie potrzebuję ciebie. I ty mnie nie potrzebujesz. Jestem dla ciebie tylko lisem, podobnym do stu tysięcy innych lisów. Lecz jeżeli mnie oswoisz, będziemy się nawzajem potrzebować. Będziesz dla mnie jedyny na świecie. I ja będę dla ciebie jedyny na świecie.

Rozbudzone uczucie:

- Jeślibyś mnie oswoił, moje życie nabrałoby blasku. Z daleka będę rozpoznawał twoje kroki - tak różne od innych. Na dźwięk cudzych kroków chowam się pod ziemię. Twoje kroki wywabią mnie z jamy jak dźwięki muzyki. Spójrz! Widzisz tam łany zboża? Ty masz złociste włosy. Jeśli mnie oswoisz, to będzie cudownie. Zboże, które jest złociste, będzie mi przypominało ciebie. I będę kochać szum wiatru w zbożu...

Poświęcanie czasu na budowanie uczucia i relacji oraz recepta na tworzenie rytuałów:

- Proszę cię... oswój mnie - powiedział. Poznaje się tylko to, co się oswoi - powiedział lis. - Ludzie mają zbyt mało czasu, aby cokolwiek poznać. Kupują w sklepach rzeczy gotowe. A ponieważ nie ma magazynów z przyjaciółmi, więc ludzie nie mają przyjaciół. Jeśli chcesz mieć przyjaciela, oswój mnie!

- A jak się to robi? - spytał Mały Książę.

- Trzeba być bardzo cierpliwym. Na początku siądziesz w pewnej odległości ode mnie, ot tak, na trawie. Będę spoglądać na ciebie kątem oka, a ty nic nie powiesz. Mowa jest źródłem nieporozumień. Lecz każdego dnia będziesz mógł siadać trochę bliżej...

Następnego dnia Mały Książę przyszedł na oznaczone miejsce.

- Lepiej jest przychodzić o tej samej godzinie. Gdy będziesz miał przyjść na przykład o czwartej po południu, już od trzeciej zacznę odczuwać radość. Im bardziej czas będzie posuwać się naprzód, tym będę szczęśliwszy. O czwartej będę podniecony i zaniepokojony: poznam cenę szczęścia! A jeśli przyjdziesz nieoczekiwanie, nie będę mógł się przygotowywać... Potrzebny jest obrządek.

- Co znaczy „obrządek”? - spytał Mały Książę.

- To także coś całkiem zapomnianego - odpowiedział lis. - Dzięki obrządkowi pewien dzień odróżnia się od innych, pewna godzina od innych godzin.

Świadomość odpowiedzialności za drugą osobę, za związek:

W ten sposób Mały Książę oswoił lisa. A gdy godzina rozstania była bliska, lis powiedział:

- Ach, będę płakać!

- To twoja wina - odpowiedział Mały Książę - nie życzyłem ci nic złego. Sam chciałeś, abym cię oswoił...

Powrócił do lisa.

- Żegnaj - powiedział.

- Żegnaj - odpowiedział lis. - A oto mój sekret. Jest bardzo prosty: dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu.

- Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu - powtórzył Mały Książę, aby zapamiętać.

- Twoja róża ma dla ciebie tak wielkie znaczenie, ponieważ poświęciłeś jej wiele czasu.

- Ponieważ poświęciłem jej wiele czasu... - powtórzył Mały Książę, aby zapamiętać.

- Ludzie zapomnieli o tej prawdzie - rzekł lis. - Lecz tobie nie wolno zapomnieć. Stajesz się odpowiedzialny na zawsze za to, co oswoiłeś. Jesteś odpowiedzialny za twoją różę.

- Jestem odpowiedzialny za moją różę... - powtórzył Mały Książę, aby zapamiętać.

Zachęcam was do osobistych przemyśleń.

***

Po spotkaniu studenci stwierdzili: Nasi goście okazali się bardzo rozmowni, opowiedzieli nam wszystko o tym, jak to u Nich było i jest z tą miłością. Oglądaliśmy też ich wspólny album, w którym część zdjęć pamiętała czasy stanu wojennego. Pastor Paweł i Wala są tak pogodnymi ludźmi, że z przyjemnością słuchało się ich historii, niejednokrotnie koloryzowanych komizmem pastora Pawła. Także moja żona i ja mieliśmy niezły ubaw! Mam wrażenie, że nie byliśmy w nim sami.